10 years single

Het is gewoon nodig om ook voor jezelf te kiezen

Ik stond naast de kant van het water te staren in het diepe zwart. De wind door mijn haar. Ik had snel even wat aangetrokken en ben de hotelkamer uitgesneakt. Een gevoel van weg willen op de plek waar ik was bleef maar aan mij trekken. Aan alles voelde ik dat ik zoveel meer wilde, en mezelf wilde ontwikkelen, maar dat ik me in alles afgeremd voelde. Eerlijk en kort, ik voelde me diepongelukkig op het moment waar ik was in mijn leven. Het doet pijn als je niet uit de verf komt, de relatie, toewijding en motivatie er niet is. Maar ik ben ook niet perfect. Het is alleen dat je soms niet samen de juiste energie in elkaar naar boven brengt, daar kunnen beide partijen weinig aan veranderen of doen. Dan is het zoals het is. Mijn creatieve geest werd uitgeput en zoals heel mijn leven al wetende had ik haar wel nodig. Ik mocht dat niet van me af laten nemen, omdat ik van kleins af aan niets anders gedaan heb dan me op creativiteit te richten. Was het niet in tekenen en of knutselen, dan wel in muziek, schrijven en dansen. Uit het diepe zwart in te verte rollen golven richting het strand. Ik moet het nu gaan doen, nu heb ik nog jaren voor me. Heb mijn best gedaan om er iets van te maken, dus ik kan het met een goed gevoel afsluiten voor alle energie die ik erin heb willen steken. En ik kan mijn eigen toekomst met beide handen aangrijpen. Kom op, zeg ik tegen mezelf je bent pas 26. 

​

Een maand later lig ik in een eenpersoonsbed bij mijn ouders op een kleine kamertje. Het was een opluchting toen ik mijn spulletjes gepakt had en weer richting het dorp vertrok waar ik opgegroeid ben. Maar nu,... nu moest ik plannen gaan maken. Alleen. En dat was ergens ook weer immens spannend. In mijn toekomstbeeld wat ik als kleine meid had verdiende ik mijn geld als ik later groot was met mijn creativiteit en had ik waarschijnlijk op mijn 26e al kinderen. Het is nooit te laat, dus dat is al een voornemen wat ik nooit aan me voorbij zou laten schieten. Misschien moet ik nu eerst maar even investeren in mezelf. Voor een betere toekomst, betere verbindingen, dat alles is ook een basis voor als je moeder wordt. Plus hoe leuk is het als ik zoveel mogelijk thuis kan werken als er kinderen zijn. Dat is toch fijn. En een man? Ja dat kan gezellig zijn denk daar niet zoveel over na omdat ik al jaren alles alleen regel, maar ik wil ook graag zelf werken en verdienen. Ik ben een waterman en dat geeft mij een gevoel van vrijheid. Vrijheid omdat ik geen vrouw ben die met haar handje open gaat staan voor huishoudgeld of kleedgeld. Nee ik wil trots zijn op dat ik kan kopen met eigen geld waarvoor ik gewerkt heb. Afhankelijk geeft mij teveel een gevoel dat ik moest luisteren, en ik ben nou eenmaal heel eigenwijs en heb een duidelijke eigen wil die ik graag laat horen en zien. Een man zou veel veranderen in mijn leven, ook in positieve zin want hoe leuk is het voor kinderen om een papa te hebben om naar op te kijken en mee te stoeien. En een man is ook wel de provider binnen een gezin, en daarmee bedoel ik dat als ik een man in mijn leven heb en een vader van mijn kinderen dat ik diegene ook wel zie als degene die het gezin onderhoud. Los van het feit dat ik mijn eigen verdiensten wil hebben en eigen identiteit daarmee wil behouden. Vind ik wel dat de man de provider is, ik ben ook die traditionele vrouw die de man de eerste date laat betalen. En dat is puur omdat ik zijn intenties daarmee wil aftasten. Een man die de eerste date niet betaald is niet serieus genoeg, niet stabiel genoeg of wil geen vrouw en kinderen om voor te zorgen op dat moment (of met die vrouw waar hij mee zit.). Dat is mijn mening. Ik maak tijd vrij voor hem, toon interesse en probeer me open te stellen en comfortabel te worden. Hij betaald het eten. Volgen er meer dates vanuit mijn perspectief ben ik best bereid de volgende keer te trakteren, en vind ik er niks aan ben ik wel de vrouw die checkt nadat ik dat gemeld of hij het nodig vind om de rekening dan te splitsen. Dat is hoe ik dat altijd deed, als ik niet het gevoel had dat het een blijvertje was dan legde ik dat netjes uit en stelde altijd voor de rekening mee te betalen. En ook dan kun je uit de reactie opmaken.. hoe die man is opgevoed. Velen zeiden: 'Nee, is niet nodig ik heb betaald.' En dat is heel netjes en heb ik als vrouw ook veel respect voor. Uiteindelijk komt het er op neer dat je dan natuurlijk ook samen dingen gaat delen en ik ben natuurlijk gewend veel gewicht te heffen... dus het zal niet makkelijk zijn als er een moment komt om daar iets meer aan toe te geven. En met provider bedoel ik dat je een man de ruimte moet geven om een man te zijn. En zich zo te voelen ook. Ik denk dat wanneer zij degene zijn die voor het gezin zorgen, dit ook goed doet voor hun gevoel van mannelijkheid en ego. Soms loop ik wel met die gedachte rond om het daten weer op te pakken, en het palet is door mijn leeftijd natuurlijk ook heel breed. Ik kan oudere mannen daten, mannen van mijn eigen leeftijd en of veel jonger dan dertig. Ben nu wel op een leeftijd dat ik daar heel breed naar kan kijken en ook in verband met mijn wensen voor het leven is dat natuurlijk voordelig. Ik heb nog geen kinderen, een kinderwens en ben ook nog aan het bouwen in mijn leven. Ik moet ook nog bepaalde dingen verwezenlijken dus een jonger iemand zou daar ook mee matchen. En dat kan ook heel equal voelen. Ben natuurlijk vanuit relaties ook weer helemaal opnieuw moeten beginnen voor mezelf. En dan ook echt met alles, dat ik eigenlijk zelf ook nog in een bouwende fase zit. Ik kan nog niet lui op mijn billen gaan zitten. En ja, zeg nou zelf als mijn kindjes op bed liggen later dan wil ik toch ook fijn bij een papa op de bank kruipen om het samen leuk te hebben. Mijn kinderwens, en moederhart is gewoon dusdanig groot dat het niet altijd gemakkelijk is geweest om de juiste match te vinden. Mijn comfort vind ik bij mannen met een donker uiterlijk, dat vind mijn lijf het meest fijn, maar voor iemand die heel veel thuis is is het niet gemakkelijk nieuwe contacten tegen te komen. Dat ene dagje Scheveningen of dat ene etentje in de zoveel maanden.. dat vergroot die kans natuurlijk niet.. Single life is gewoon super boring of super expensive. En ik ben gewoon echt veel blijer met een schoon netjes zacht vloerkleed als dat ik een avond op stap zou gaan. Of met een ander kleurtje op de muur. Op een bepaalde leeftijd zijn die elementen belangrijker en voel ik me daarmee ook gelukkiger. In de kroeg hangend met een drankje of op een festival.. het idee alleen al maakt me doodongelukkig. 

​​

Mijn eerste huisje alleen

Ik genoot volop van mijn eerste huis. Een appartement boven een autobedrijf wat ik helemaal ingericht had als een vrouwenhuis. Gekleurd, ik kon er mee doen wat ik wilde. Het voelde soms een beetje als een soort bewoond atelier met systeemplafond. Maar goed, iedere ondernemer moet ergens beginnen. Ik maakte van niets, iets en dat was steeds meer een thuis. Er was een periode aangebroken in mijn leven waarin ik mezelf als jonge vrouw kon uitdagen, ontwikkelen, mezelf leren kennen en verbindingen te zoeken. Mij eigen smaken ontwikkelen, mijn eigen recepten, boodschappen en voeding. Maar ook... in mensen. En dat laatste heeft me heel erg verbaasd, ik ben er eigenlijk achter gekomen dat mijn manier van leven en pleasen daarvoor me niet bij de mensen bracht waar ik me echt werkelijk bij thuis voelde. Opgegroeid in een klein dorp waar je eerst op straat hing tot je de kroeg in mocht en zo leerde bijna iedereen een partner kennen. Voor mij leek dat niet te werken, en hoe meer ik terug kwam bij mezelf wist ik ook waarom. Het klinkt misschien apart maar het alleen gaan wonen leert je echt beter naar jezelf kijken. Je leert jezelf zo veel beter kennen. Mijn muziek verzameling werd steeds uitgebreider en ik nam ook de tijd om te investeren in mijn eigen interesses en kennis. Op deze manier voor mezelf zorgen, activeerde meer zintuigen en voelsprieten dan ik ooit had durven denken. Mijn interesses, smaak in kleding en hobby's die ik als tienjarig meisje op mijn oosters gekleurde slaapkamer uitoefende kwamen langzaamaan weer meer een rol spelen in mijn leven. Het tekenen van vrouwenportretten, maken van muziek, schrijven van verhalen en lyrics en  fotograferen. Naast mijn ontwikkelingen, werd ik ook geconfronteerd met pijn. Een soort zielenpijn, omdat ik doordat ik erg onzeker gemaakt ben mezelf tekort gedaan had. Niet alleen in het meer naar buiten brengen van mijn creativiteit, maar ook in relaties en verbinding. Ik denk dat ik altijd al heel sterk de behoefte gehad heb om een babypapa te vinden, maar niet begreep waarom dit niet wilde lukken. Vaak waren het onzekerheden van beide kanten waarom het niet werkte zoals het zou moeten, en ik droeg geheimen van trauma's met mij mee die ik niet kon vertellen. Ik had ze zo ver weggeduwd dat ik het meer als obstakels zag dan dat het goed zou doen voor mijn relatie. Ik gaf daarom mezelf de schuld, iedere keer opnieuw als ik een relatie niet kon laten slagen. Had uitstelgedrag met het definitief beëindigen ook van zo'n relatie, terwijl ik misschien na een half jaar al wist dat het hem niet was. Vast pijnlijk om te lezen,  maar eerlijk is eerlijk. Mijn eigen ik was zo een genegeerd, aangerand jonge meid, ik heb er jaren over gedaan om haar uit de slijk te krijgen. Mijn eigen huis voelde als een basis, een plek waar ik me terug kon trekken en altijd naar toe kon vluchten. 

​​

HSP Persoonlijke ontwikkelings programma

Na enkele maanden kreeg ik via via een naam door van een praktijk. Een praktijk in persoonlijke coaching, verder weg dus geen verbanden of ons kent ons verhaal. Ik besloot contact op te nemen en in plaats van een groep sessie een persoonlijke reeks afspraken te gaan maken. Ik wilde aan mezelf gaan werken. Mijn communicatie verbeteren, mijn grenzen en mezelf minder afhankelijk maken van een eventuele toekomstige partner. Mijn valkuil was het pleasen omdat ik zo graag dat plaatje met huisje, boompje, beestje voor me zag. Zo erg dat ik mezelf compleet vergat. Uiteindelijk zou ik toch in die trut weer veranderen die het afkeurt dat ze drinken, veel uit willen en noem maar op. Dus waarom laat ik die trut niet gewoon altijd zien dan? En val ik wel echt op de types waar ik aan ben blijven plakken? Hoe ging dat datingspatroon? Ik wilde het graag anders aanpakken, zorgvuldiger met mijn ogen op de toekomst gericht. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn kinderen. Ik wil gewoon dat mijn kinderen een blije papa en mama zien, En dat als ik de kinderen op bed leg dat ik niet kan wachten op naar beneden te gaan om bij de papa op de bank te kruipen. Het is altijd werken, maar ja je moet wel zorgen dat je bij de juiste solliciteert. 

​

Naast dat ik mijn persoonlijke ontwikkelingstraject had lopen, merkte ik in mijn privé leven dat er steeds meer begon te veranderen. When you change, also your circle will change. Sommige kwamen minder, andere begonnen heel erg te trekken omdat ze me miste bij sommige gelegenheden waar ik weg bleef. Andere waren weer heel erg geïnteresseerd die ik anders weer minder zag. Voor mij... ja ik was natuurlijk ook zoekende. Zoekende en aan het ondervinden. Mannen die ik ontmoette waren ook weer ouder, soms hadden ze al kinderen. Ik moest gewoon even schakelen bij alles wat er gebeurde. Iets waar ik helemaal niet bij stil had gestaan is dat ik natuurlijk op een leeftijd was gekomen dat ik mannen tegen kan komen met kinderen. Dat benauwde me wel. En niet omdat ik het benauwd krijg van andere mensen hun kinderen, maar omdat ik zelf graag heel veel kinderen wil van mezelf. Dus het benauwd mij dat het mijn wens in de weg kan staan. Dat voelt voor mij heel lastig. En dan voel ik pijn en verdriet, omdat ik weet dat ik die wens nooit aan me voorbij zal laten schieten. Voor niemand. In date-wereld, vrouwen. Niemand die daar naar vraagt, daar ben ik in deze jaren dus achter gekomen, Dus ben zelf duidelijk daarin als jij het belangrijk vind dat jouw kinderwens onderdeel wordt van het samenzijn met die man. Wat ook bijzonder is dat me een paar keer gebeurd is dat er gelogen is over hun vrijgezel zijn. Iets waar ik me niet voor hoef te schamen, maar jongens toch wat moeten jullie je schamen. Een vrouw van dertig plus wil toch helemaal niet verrast worden met mannen die liegen of net doen dat ze single zijn. Daar zijn gewoon websites voor, niet zo spannend misschien maar wel beter dan ontploffende vrouwen van dertig plus die je leven op kop zetten. Het leuke wel aan deze hele periode is dat ik heel veel ervaring heb opgedaan over wat ik aantrekkelijk vind, wat ik leuk vind aan een man. Zo vind ik een donker uiterlijk heel aantrekkelijk en voor mij ook heel comfortabel ook. Donker haar, en een bril. Ik vind mannen met een bril ongelooflijk sexy in combinatie met een donkerder uiterlijk. Verder kijk ik naar handen en armen. Handen of ik ze verzorgd vind en ze me aan mogen raken. Armen of ik ze sterk vind als ze me vast houden. Een nette verzorgde en strak geknipte haarlijn, ook in de nek! Vind het heel onverzorgd eruit zien als dat niet netjes is bijgewerkt. En schone oren. Als een man dat qua uiterlijk op orde heeft dan weet ik dat het goed zit en hij ook goed voor zichzelf zorgt. Hoe ik daar naar kijk verteld mij dat een stukje persoonlijkheid. Verder let ik natuurlijk ook op zijn karakter en ga ik natuurlijk ook niet alles verklappen. Ik vind het heel belangrijk dat iemand sociaal is, en mogelijkheden ziet om het beste in zichzelf en andere naar boven te halen. Dat is een van de aantrekkelijkste eigenschappen die een man kan hebben. Zorgzaamheid, familiemens en een doel in zijn leven. Kansen benut om zijn familie goed mee te onderhouden en samen te bouwen. 

​

En misschien kijk ik te nauw.. zullen mensen dat vinden. Maar ik vind van niet. Het is belangrijk eigen belangen en eisen te hebben in iemand waarmee je jaren van je leven door kunt gaan brengen. Een partner is een meest bepalende factor in je leven en zeker als dit om een partner gaat met wie je een leven gaat opbouwen. Het trouwen, kinderen en samen werken en bouwen voor een eigen familie. Die keus maak je een keer en als daar kinderen aan verbonden worden zal dit jouw hele leven een grote leidraad zijn. Belangrijk om daar bewust van te zijn, en zeker als je de kans daarvoor hebt. Hoe ouder je wordt hoe lastiger dat kan worden. Zeker omdat je of mannen tegenkomt die al langer alleen zijn, hun carrière voorrang hebben gegeven en dus zullen moeten wennen aan een partner die ook een mening heeft. Iemand waarmee je nog alle ruimte en tijd hebt plannen te maken, waarmee alles in overleg ingericht kan worden. En of je komt iemand tegen met een gebroken gezin, die de kinderen om de week heeft en waar je als vrouw hun leven in komt met nog eigen levenswensen. Iemand die al verantwoording af moet leggen naar een andere vrouw, ofwel de moeder van zijn kinderen. En terwijl ik dit schrijf en lees voel ik de dynamiek al helemaal veranderen, voor mij schreeuwt mij onderbuik op dat moment al: DENK aan mijn kinderen! Ik ben gewoon super eerlijk, en ik sluit niets zomaar uit maar dit is wel eerlijk hoe ik me daarbij voel.

Terwijl ik dit schrijf ben ik zevenendertig, en geloof me de laatste jaren slaan mijn eierstokken me bijna iedere maand knock-out. Het rammelt van alle kanten, geloof me onderschat dat van een vrouw met een kinderwens niet.. Vrouwen van 35+ in hetzelfde schuitje snappen mij. En ondanks dat ik al mijn weekenden thuis op een houtje kan gaan zitten bijten en donorrietjes met sperma in kan kopen. Heb ik ook nog altijd de hoop een leuke vent tegen te komen, want je zou hem zo maar treffen. En hij heeft een kinderwens, ja dan is dat toch gewoon kei hard BINGO!

​

Ik vond het leuk om vandaag mijn eerste juni '26 blog te delen met jullie, 

ik wens jullie een fijne dag en voor degene die dit nog lezen voor het slapen gaan; slaap lekker en tot de volgende maand!

-X-

____________________________________________________________________________________________

Ik viel altijd voor het potentiele en negeerde red flags

Misschien had ik als vrouw zulke grote toewijding naar de wens om moeder te worden dat ik soms mijn eigen belangen vergat. Ik negeerde redflags, die zeker wel aanwezig waren als ik nu terug kijk. Op een of andere manier droeg ik een heel liefdevol huiselijk verlangen bij me om mijn kinderwens te gaan realiseren, en probeerde ik ook dat de leiding te geven bij het vinden van een partner. Dus in feite zag ik er potentie in, omdat ik mijzelf zo nadrukkelijk voelde, die liefde die ik wilde en kon geven. Maar daardoor de partner minder goed kon peilen. Blijkbaar heb ik gewoon een hyperfocus gehad op moeder worden. Het is de dynamiek die je gaat krijgen, ik liep altijd tien stappen vooruit. En dat valt niet mee als een man daarin niet kan, wil meebewegen. Dan trek je keer op keer aan een dood paard, terwijl je er alles aan wilt doen om er wat van te maken. Ik ging zeuren om bevestiging, maar eigenlijk wist ik dat ik die bevestiging al had. Er werd niets concreet gemaakt, er werden geen afspraken nagekomen. Tja.. hoe duidelijk kun je het hebben. Bij mij praatte mijn baarmoeder, mijn babynestje die staat te popelen om een baby te ontwikkelen, te verzorgen. In de jaren waarin ik voor het eerst alleen woon, op mezelf zonder dat ik me aan hoef te passen aan een ander. Zonder het gevoel te hebben te MOETEN voldoen aan de behoeftes van die ander. Zonder het gevoel dat ik moet werken voor mijn respect en waardering in een huis. Heb ik voor het eerst mijn patronen, gedachtes en gevoelens op een rijtje kunnen zetten. Ik ging op zoek naar een manier hoe ik mijn eigen gedragspatronen kon herkennen en mijn kansen op een equal voelende relatie te vergroten. Als ik soms terug kijk dan is het net alsof ik een paar kinderen op het rechte pad gezet heb in hun leven. Niets ten nadele of veroordelend, maar ik spreek in deze mijn gevoel uit. Hoe ik erop terug kijk. Anyway, ben ik nu in tien jaar tijd dus op zoveel dates geweest dat ik ze op een hand kan tellen. Eveneens als avondjes stappen. En ben ik dus een grote huismus die graag thuis bezig is met mijn creatieve bezigheden. De grote vraag is dus ben ik wel zo druk op zoek naar een man? Of is het probleem gewoon voor mij dat ik niet goed weet waar ik die tegen kan gaan komen? Ik ga werken, kom in de supermarkt, bij de drogist en ik ga naar huis. Zo zien mijn dagen er veelal uit. Soms neem ik mezelf mee uiteten, dof ik me op en dan heb ik een avondje weg. Een hiphop / rnb festivalletje eens in het jaar misschien. Een concert. Een dagje strand aan een watertje dichtbij of aan de Nederlandse kust. Ik drink niet dus ik kom mijn grote liefde niet tegen in een discotheek of kroeg, omdat ik het verschrikkelijk vind om onder dronken mensen te zijn. Heb daar ook een beetje een angst voor ontwikkeld. Als ik vroeger weg ging dan moest ik het zelf op een drinken zetten, omdat ik er anders niets aan vond. Tot ik op mezelf ging wonen en vrienden ging ontwijken die me altijd mee wilde loodsen op stap, ze vonden me saai als ik niet mee wilde. Maar ik ben niet saai, ik kies voor mezelf, voor dingen die ik diep van binnen wel heel leuk vind om te doen. Dat is het. En ik ben daarbij ook overtuigd dat ik met die levenstijl en kringen ook iemand ga vinden die beter bij me past. Het zijn simpelweg keuzes. Tuurlijk hoor ik ooit mensen zeggen dat ik veranderd ben, maar ik ben niet veranderd, mijn gevoel is meer gaan spreken. Duidelijker. En mensen die daarvan staan te kijken, hebben mij dus nooit werkelijk gekend en of de moeite gedaan om me echt te leren kennen. Ook daar zit verschil in. 

​

Hoe veilig ben je en voel je je als alleenstaande vrouw?

​

In Nederland zijn we bevoorrecht met een veilig land, goed geregeld qua maatregelen en hulplijnen. Buren die een oogje in het zeil houden, en toch ben ik als alleenstaande vrouw altijd waakzaam. Waarom? Omdat ik hele nare dingen mee heb gemaakt in mijn leven, omdat ik weet hoe mensen om kunnen slaan en je ineens anders kunnen behandelen dan dat je in eerste instantie verwacht had. Sterker nog, wat je eigenlijk ook mag verwachten. Niet alleen in het algemeen, maar ook toen ik in mijn dertiger jaren ging daten maakte ik ondanks dat ik er ook een leuke tijd van maakte vreemde dingen mee. Mannen die zich in bochten wrongen, foto's gingen sturen van hun huis wat compleet vrouw en kind loos was. En later dus bleek uit mijn sporenonderzoek vanwege wat opvallende gedragspatronen, dat hij getrouwd was op dat moment en zijn vrouw zwanger bleek van de tweede. Vreemde moves voor volwassen mannen, maar goed je hebt ze in alle soorten en maten natuurlijk. Soms zijn ze veertig en moeten ze nog volwassen worden, andere zijn vijfentwintig en die zijn al toe aan het stichten van een gezin. Kortom: Degene die er echt voor willen gaan, die doen het! Of dit een van de redenen is geweest dat ik er al jaren gewoonweg niet meer aan begonnen ben, weet ik niet. Ik ben niet zo snel onder de indruk van iemand, niet vanwege een eisenlijst maar omdat ik niet zo snel op mijn gemak ben met iemand. Nadat ik me bij de gebeurtenissen in 2019 dusdanig kwetsbaar heb gevoeld als vrouw alleen in een woning op een verlaten stuk industrieterrein, heb ik destijds besloten om mijn toekomstplannen. Gepaard met heel veel verdriet uit te stellen. Ik had geen andere keus, omdat mijn nervus vagus zo'n grote klap gehad had kon ik met niemand een vertrouwensband op bouwen. Noch met een partner, noch met een kind. Vijf jaar lang heb ik min of meer als een kluizenaar geleefd, en bestond mijn leven uit werk, eten en slapen. Als ik met mensen een fotoreportage ging doen midden in de natuur, voelde ik constant angst. Zo'n aanslag op je zenuwen zijn natuurlijk onmeetbaar, soms de impact ook niet in woorden uit te drukken. Mensen begrijpen je niet, je verliest dierbaren, je verliest vrienden en uiteindelijk kom je erachter dat iedereen te druk is om naar jou belevingen te luisteren. Je staat alleen. Echt alleen, mijn huur liep door, ik moest werken want met een hulplijn als een uitkering en WW kon ik niet rondkomen. Met zeventig procent salaris zou ik geen boodschappen meer kunnen doen, zo hoog zitten sommige mensen dus te huren tegenwoordig. Ik was iedere week bang om mijn baan te verliezen als ik niet goed genoeg mijn best zou kunnen doen. Iedere week opnieuw, als ik apart geroepen werd voor een gesprek gierde de zenuwen door mijn lijf omdat ik bang was dat mijn laatste maand in zou gaan. Door de stress en spanning buitenshuis kreeg ik last van concentratie problemen. Iedere beweging buiten, iedere blik die te lang staarde... ik stond de hele dag aan. Iedereen ging feesten, uit, naar festivals en ik kon de prikkels niet verdragen om onder een menigte te zijn. Leven in de flow heb ik voor jaren niet gekend, ik moest en zou alles controleren. Sloten, hangsloten om mijn deuren, ik deed er alles aan om mezelf s'nachts te beschermen en in elk geval te horen als er iemand binnen wilde komen. Ik wilde niet nog eens in zo'n grote angst en shock schieten.

Nu.. Jaren later heb ik voor mezelf werk en onderzoek gedaan om de ui te pellen. En laagje voor laagje, ook wilde ik ze liever niet meer zien kwam mijn verhaal en patroon steeds meer naar buiten. Door trauma heb ik bindingsangst en verlatingsangst opgelopen. In 2023 begon voor mij een periode dat ik er echt helemaal alleen voor stond. Ik had om en nabij geen contact met familie en of mensen die daarvoor vrienden waren. Voor iemand met dergelijke trauma gevoelens voelt dat echt als een dwangbuis. En zeker als je zo graag wilt bouwen en vooruit wilt. Rond mijn verjaardag begon ik met energetische massage therapie en NEI. Een combinatie van aanraking / los masseren met praten. Normaal was ik de persoon die graag massages uitdeelde, maar nu lag ik er zelf iedere twee weken. Doordat ik jaren niet mijn verhaal had kunnen delen, waren er in mijn lijf blokkades ontstaan. Iedere keer als mijn hartslag omhoog ging door bijvoorbeeld sporten of spanning werd ik ziek. Koortsaanvallen, overgeven en heel veel frustratie kwam er los en uit mij. Als ik het uit moet leggen, dan is het alsof je een tubetandpasta met zo'n tooltje helemaal leegperst tot het laatste beetje eruit komt. Alsof iets mij dwong te moeten gaan praten en alles eruit moest gooien. Dingen waar aan ik niet meer wilde denken, maar ik ontkwam er niet aan. Ik krijg flashbacks van mensen die aan mijn kleding trekken, mijn hoofd wat onder water geduwd wordt en glazen alcohol vermengd met alles wat smerig is wat bij me naar binnen gegooid wordt in mijn mond terwijl iemand met zijn hand mijn voorhoofd naar achter drukt. Zweten, machteloosheid, boosheid, verdriet, slap in mijn armen, benauwd... ik voel van alles. Het enige wat ik iedere keer opnieuw dacht is dat dit is mijn lijf, jullie zullen gestraft worden, karma is a bitch, daar ontkom je niet aan en mijn ziel is van mij. Het is een cocktail van emoties bij elkaar met alles wat je voelt. En dat is zoveel... ​Naast het feit dat ik zo hard wilde werken om weer wat beter in balans te komen, meer geluk uit mijn leven wilde halen, knokte ik daarnaast ook nog altijd voor mijn vruchtbaarheid. Mijn grootste angst was dat ik door die stress, mijn PCOS nog erger zou worden. Mijn kinderwens is ook mijn overlevingsmechanisme geweest al die jaren. Samen met mijn visie op de wereld, overtuiging van wie goed doet goed ontmoet en mijn creaties in muziek, schrijven en kunst die ik nog wilde gaan voltooien. Met het werken aan mezelf kon ik ook niet de energie van een ander gebruiken, en daarom besloot ik celibaat te blijven. Voor jaren, omdat energie altijd uitgewisseld wordt met mensen die je dichtbij laat komen. En ik mezelf even gespaard heb, het was gewoon even helemaal genoeg geweest ook. Het onderscheid tussen goed en slecht, het vlies daartussen was zo dun geworden voor mijn gevoel... Hoe kon ik als zo'n wrak aan iets nieuws beginnen? Ik liet het niet zien, make-up was mijn beste vriend in die tijd sowieso. Wallen tot op mijn schoenen, omdat ik met een oog open sliep. En dat terwijl als je iemand ooit gevraagd had in het verleden, is Lieke ooit bang? Dan had iedereen gezegd: "Lieke? Van d'n duvel nog niet."

​

Tijdens de periode dat ik in behandeling was, kreeg ik contact met een man die iedere dag een rondje door het centrum liep. Even kleine boodschapjes doen. Een praatje maken. Toen hij een keer een kadootje voor me uit zijn jas toverde besloot ik een paar dagen later een kadootje terug te geven. Dat heeft zo maanden voort geduurd. Enkel een praatje, een kopje koffie op het terras en een wandelingetje. Denk dat hij het fijn vond om zo nu en dan eens iemand te spreken. Na mijn werk stond hij me vaak op te wachten, want hij wist precies dat hoelaat ik van mijn werk af naar huis ging. Omdat ik me totaal verstoten voelde van mijn eigen familie, kwam ik soms huilend thuis met de kadootjes. Ik weet niet precies hoe oud hij was, maar hij was al eventjes met pensioen. Denk zeker een jaar of zeventig. Veel kleinkinderen, hij was de rijkste man. Iedere dag kreeg ik plaatjes toegestuurd op mijn telefoon met bloemetjes. In een tijd waarin de meeste mensen zouden verzuren van verdriet en pijn, was deze man voor mij een lichtpuntje in donkere dagen. En dat niet alleen, hij opende ook mijn ogen door me eraan te herinneren dat ik meer waard was als wat ik had gehad of gekend. Misschien dat hij me aan mijn grootvader deed denken, de opa die altijd voor twee telde zei ik altijd, omdat ik de andere maar kort gekend heb. Die kwam altijd, altijd vragen hoe het ging, hoe het met projecten was waar je mee bezig bent en op mijn werk. Door alle trauma, angst en verdriet was ik zo de draad kwijt, dat hij de enige is geweest die me iedere dag checkte, terwijl mijn lijf voelde alsof ik door een trein overreden was. En iedere keer als ik kadootjes terug gaf, dan werd hij boos... want dat mocht niet dat was een belediging voor hem. De laatste dag dat ik hem zou zien daar, vanwege mijn werk wat stopte. Liet ik bij het koffietentje een kadobon voor hem achter met een kaartje. Dan kon ie dat als strippenkaart gebruiken en had ie vele redenen om weer eens even naar het centrum te wandelen. Ik had graag zijn gezicht gezien toen hij de kaart openmaakte hahaha, wat zal ie gesputterd hebben. 

​

Naast het feit dat ik hem nu moest tegenkomen, net nu ik met zoveel ontwikkelingen bezig ben in mijn leven. Dingen die andere deuren gaan openen in mijn leven. En net op dat moment komt hij in mijn leven om mij nog wat mee te geven, in een periode waarin ik dacht heel goed kon gebruiken. Het gevoel dat er nog iemand naar je omkijkt. 

​

​

Het verlossende telefoontje... een huis in Den Bosch

​

Ik keek op mijn telefoon en ik had een oproep gemist. Het was de verhuurder van het nieuwe huis wat ik gezien heb meer dan dertig kilometer verderop, maar wat een verlichting. Net op het moment waarin ik een extra vaste last erbij moet dragen om mijn behandelingen iedere maand te betalen en de financiering daarvoor moet afbetalen, krijg ik bericht voor een nieuw huisje waar ik op gereageerd heb. Iets waar ik heel erg blij mee ben om in een nieuwe omgeving opnieuw te gaan bouwen, mijn release van mijn boek, mijn kinderwens het had allemaal veel naar boven gebracht waardoor ik mezelf ook steeds meer scenario's voor de geest haalde. Stel dat mijn kinderen dit, of stel dat.. ik wist niet of ik mijn kinderen groot wilde brengen in dezelfde omgeving als waar ik zelf was opgegroeid. Ik vroeg mezelf gewoon heel sterk af of ik mijn trauma's goed genoeg verwerkt zou hebben om mezelf daar oké bij te voelen. Dit telefoontje kwam als een opening naar ruimte, naar lucht naar een nieuw leven opbouwen. Dit komt voor mij als een godsgeschenk, omdat ik nu wel door kan met mijn baby spullen bij elkaar sparen, sparen voor het traject, de huisraad aanscherpen op meer mensen in huis en donorkosten. Ik bel ze meteen terug en ik mag inderdaad die week al gaan kijken. Super exited! Mensen onderschatten de eigen kosten voor het alleenstaand moederschap, maar het komt voor 2025 al neer op een achtduizend / tienduizend euro aan behandelingen, ondersteunende supplementen en donorkosten. Wanneer je in Nederland particulier huurt, en je vaste lasten al rond een 1800/2000 euro komen per maand, als dat niet meer is, dan trek je daar als vrouw behoorlijk hart aan om überhaupt al zwanger te worden in vier behandelingen. Laat staan als je er zes of meer in wilt kopen. Er zijn dagen geweest dat ik buikpijn heb gehad van de kosten, verdriet dat de zoektocht naar een donor binnen Nederland niet gelukt is en dat ik mijzelf ondanks trauma's over moest geven aan vreemd gedoneerd sperma van een donor die ooit bij de Deense donorbank komt. Je bent 37, en wilt het liefst een groot gezin. Dan te bedenken dat je dit waarschijnlijk vijftig duizend euro gaat kosten voor je überhaupt moeder mag worden. Ik had er voor moeten bij lenen, omdat sparen niet zo hard ging in mijn particuliere huurwoning. En nu zag ik lichtpuntjes dat ik eindelijk ondanks dat mijn vaste lasten hoger waren tegenwoordig, als het goed is moet ik na al het klussen meer kunnen sparen in het nieuwe huis. Dan kan ik lekker die zomer die behandelingen gaan doen, als ik geluk heb wordt ik zwanger. Dan begint het avontuur direct met twee, en anders pak ik daarna nog een reeks behandelingen erachteraan. Denk dat ik het ook gewoon eventjes helemaal gehad had, ik had al lang geen contact met mensen met wie ik dat eerst wel had. Stond voor vrijwel alles alleen. Al meer dan twee jaar geen tot weinig contact met mijn familie, omdat ik een discussie kreeg over het meedenken in mijn kinderwens en een eventuele verhuizing. 'Ik moest blij zijn met een dak boven mijn hoofd.' Maar dat ik op mijn vierendertigste al last had van hormoonorkanen en mijn kinderwens die ik wilde verwezenlijken daar was geen aandacht voor op dat moment. En het enige wat ik dacht... zoals altijd, dan doe ik het gewoon zelf. Op mijn werk besprak ik de keuze voor mijn traject, maar werd ik kort daarna ontslagen. Om andere redenen maar goed dan weet je dan toch niet. Die periode heeft mij als mens hard gemaakt, harder dan een steen. Als je alles voor jaren alleen moet doen als vrouw, geen kinderen hebt om te knuffelen of liefde aan kunt geven. Ik ging oxytocine slikken, om mijn neurotransmitters te stimuleren, omdat ik bang was dat ik anders weer in paniekaanvallen door die angsten en trauma's zou komen. Je kunt jezelf wel voorstellen dat er niets zo schrijnend voeld als je belangrijkste levensdoel zo compleet van tafel geschoven wordt door mensen van je eigen bloed, alsof het een onderwerp is waarover het praten niet waard is. Die band zal ook nooit meer hetzelfde worden. Dan wisten ze toen al. Die verloren niet alleen een tweede moeder. Het enige wat ik voor mezelf kon doen is vooruit werken, denken en plannen. Alles wat mij toekomt heb ik altijd zelf voor gewerkt en dat zal nu niet anders zijn. Ik moet nu alleen echt alles alleen gaan doen. Het huis zag er perfect uit, oud vies nog toentertijd maar er zouden wat aanpassingen gedaan worden nog voor ik erin zou gaan. Ik kon daar wel doorheen kijken, zou er hard voor moeten werken maar ook hier kan ik wel weer wat van maken. Likje verf doet alweer wonderen en de inboedel die heb ik al grotendeels. Alleen mijn geliefde hoekbank, die heeft zijn beste tijd wel gehad. Die was ook te groot voor de ruimte die ik ervoor heb in het nieuwe huis. Vanaf het moment dat ik wist dat ik ging verhuizen was ik al verhuisdozen in aan het pakken. Ik was benieuwd hoe het ging voelen als ik de omgeving ging verlaten waar ik vandaan kwam. De boosheid, verdriet en angsten hadden zo veel kapot geslagen dat het me helemaal niets deed. Ik zag vrijwel niemand meer dus wat zou het verschil zijn als ik dertig kilometer verderop zou wonen? Ik keek rond naar verhuisbedrijven maar die rekenen prijzen, daarvoor kon ik al een donorrietje kopen. Ik besloot een bus te huren voor een aantrekkelijke prijs op mijn werk van destijds om wat ik zelf kon tillen te verhuizen. Dat moest me met een beetje doorzettingsvermogen lukken. Ik had eventjes aan mijn ouders gedacht, maar ik was nog steeds zo kwaad dat ze het normaal vonden hoe de rest zich opstelt. Dat ik het vertikte om ze om hulp te vragen. Er zit meer achter natuurlijk, maar ik heb geen zin op mijn website met dergelijke verhalen te verpesten. Het is puur om een idee te geven waarom ik heb besloten zo'n lange tijd geen contact meer op te nemen. Het is jammer dat dingen gelopen zijn zoals het is gegaan, en dat mijn verhaal in twijfel is getrokken wat never nooit niet in twijfel getrokken had mogen worden. En dat is zo... en dat is niet een keer gebeurd maar meerdere malen zo gegaan. En op een gegeven moment zeg je gewoon niets meer, en dan vertrek je gewoon. Den Bosch is daarom voor mij een verademing, goed beveiligd, winkels vlakbij die ik prettig vind en kansen om zelf weer harder te kunnen bouwen. Mijn toekomst die ik voor mezelf gewenst heb al heel mijn leven ziet er gewoon heel zonnig uit, ik heb goede slijmvliezen, een goede baarmoeder en voldoende voorraad aan eitjes waarmee ik nog jaren zwanger kan worden. En reken zelf maar uit vier keer negen maanden is zesendertig maanden, is drie jaar. Ik wil nog minimaal drie jaar zwanger zijn als het even kan. Ook daar wordt nooit naar gevraagd, maar zoals ik al zei... je zegt niks meer en je vertrekt gewoon. Uit hun zicht, lekker makkelijk dan hoeven ze er ook niet naar te vragen hoe het is en of wat ik nu eigenlijk wil in mijn leven. Kan ik hier rustig aan opnieuw beginnen, wie weet kan ik mezelf weer eens openstellen om weer te gaan daten. Ook dat kan naast mijn behandelingen bestaan. Heb al jaren niet meer gedate ook, omdat ik een keer in een ons kent ons verhaal beland ben geraakt waar ik geen fijn gevoel aan over gehouden heb. Ik had het kunnen weten en ik had voor mijn eigen gemoedsrust toendertijd dat contact moeten verbreken, omdat ik al direct een grote trigger voelde in relatie met dingen uit het verleden. Ik wilde die spanning niet meer voelen, heel mijn psoas spier ging tekeer en verkrampte iedere keer als ik aan zulke dingen terug dacht. Opgeslagen vrouwelijk trauma in de bekken, en ik kan je vertellen dat zijn geen grapjes. Daar kun je echt flink veel last van krijgen. Ik had het wel druk zeg, een nieuw huis in het verschiet, verhuizen, proberen zwanger te worden met donorzaadjes en een boek release. Een voordeel wel, is dat ik waarschijnlijk door de drukte genoeg afleiding had om niet TE gefocust te zijn op het zwanger worden en of emotionele stress daarvan ondervind. Ik ken mezelf, ik wil dit heel graag dus moet ik zorgen dat ik ook kalm ben, lekker afgeleid ben en door kan met mijn dagelijkse routine en dingen. Hoe meer hoe beter met zo min mogelijk stress, dan nestelt ie vanzelf een keer goed in. 

Ik hield mezelf altijd wel bezig, en het maakte het ook wel extra spannend met de vlogs. Want wat wilde ik laten zien van mijn traject. Ga ik het oppervlakkig filmen en op YouTube zetten? Of ga ik ervoor kiezen om de filter eraf te laten en gewoonweg eerlijk in het moment te filmen en dat te gebruiken. De vlogs voorafgaande the real work waren ook puur. Maar dit, deze periode die eraan komt voelde emotioneler. Ik besloot wel te filmen, maar niet alles die zelfde dag, of dag erna te posten. Filmpjes maken van de momenten zelf, pas later editten en publiceren op YouTube. 

Wat wellicht ook leuk is om te kijken als je zelf benieuwd bent naar hoe zo'n traject en proces verloopt.

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

De zomer van 2026

Verhuisd, een opstart in een nieuwe omgeving. Een nieuwe baan en even later nog een baan erbij. Sparen voor een opvolgende reeks in mijn traject, grote onkosten die ineens om de hoek kwamen kijken, tweede baan, reclame maken voor mijn eigen bedrijf in een nieuwe regio. Ik ben gelukkig heel gedreven, en geef niet makkelijk op. Een voorleesactie om mijn boek weer te promoten in de lente, waar bijna alle kinderdagverblijven netjes aan meegewerkt hebben zoals afgesproken. Iets wat natuurlijk super is dat op deze manier handen ineen geslagen worden om de boek en de boodschap erachter te promoten. Maar naast het extra werken had ik ook behoefte om na al die hectiek even te ontspannen, dus bewust plan ik mijn dagjes weg en ontspanningsmomentjes. Ik ga nog steeds naar mijn therapeutisch masseuse en tegenwoordig ook naar een seksuoloog die me helpen de scherpe randjes van trauma's en onzekerheden af te halen. Soms blik ik kort eventjes terug naar waar ik vandaan kom, maar durf niet te lang omdat het me soms ook bang maakt. Bang maakt in de zin dat het enorm heftig geweest is, evenals de schade achteraf. Dat je om een beetje te kunnen ontspannen zo moet vechten. En nu... zit ik in een fase waarin ik me natuurlijk van alles op de hals gehaald heb om te verwezenlijken. Want zeg nu zelf.. achtenveertig uur in de week voor werkgevers werken, met daarnaast een eenmanszaak is niet weinig. De reden dat ik dit online benoem is niet om te laten zien dat ik zes dagen werk, of hoe zwaar ik het heb want hoeveel mensen werken er wel niet zeven dagen of bijna 24/7. Het gaat erom wat de eerste reden is dat ik dit ben gaan doen, dat we tegenwoordig van alles mogen voelen en daar medisch voor geholpen worden. Alles verzekerd wordt via de zorgverzekering vergoed. Wanneer je als vrouw een kinderwens hebt, op kop staat van de hormonen iedere maand dan komt dat allemaal voor eigen rekening. En natuurlijk mogen moeders of wensmoeders niet klagen... want dat doen we liever niet. Je moet immers de hemel prijzen als je kinderen mag krijgen, maar toch vind ik het echt belachelijk dat je daar tienduizenden euro's voor moet schokken. En ergens maakt het me ook verdrietig, de reden dat je als vrouw de stappen neemt om het dan maar alleen te gaan doen komt ook al ergens vandaan.. Vrouwen kiezen niet zomaar ervoor om onafhankelijk te zijn, en van een onbekende zwanger te worden. Dat heeft redenen, net als bij mij. En waarschijnlijk geldt voor veel van die vrouwen ook dat ze door hun jeugd en omgeving gemaakt zijn tot wie ze zijn, moeilijker aansluiting hebben met een man die bij ze past. En vanuit dat, komt de keus om het dan maar alleen te gaan doen. Liever anders, maar gezien de leeftijd of de wens dan maar alleen. Ik slik al meer dan zestien jaar geen anti conceptie, en ben nooit op natuurlijke wijze zwanger geworden. Nu volg ik een dieet, slik ik supplementen en heb ik in 2025 IUI behandelingen ondergaan met donorzaad wat ik uit eigen zak betaal. Vanwege het bespreken en openlijk presenteren van mijn kinderwens door middel van vlogs wordt het behouden van een baan me ook niet altijd gemakkelijk gemaakt. Dit heb ik getest door dit tijdens een periode van solliciteren op mijn cv te vermelden, er volgde geen gesprek met bedrijven. En op het moment dat ik het eraf haalde, werd ik ineens door werkgevers op gesprek uitgenodigd. Alleen bedrijven die op mijn website zouden rondkijken zouden het kunnen weten. Ik denk dat ik me als vrouw in mijn leven al vaak niet de moeite waard hebt gevonden door bepaalde situaties en dat ook het betalen voor je kinderwens en het moeten blijven knokken voor behoud van een baan hier niet echt aan bijgedragen hebben. En ja, we willen allemaal dingen. Sommige willen vakanties, grotere auto's en ik wil gewoonweg op nummer een, een gezin. Een gezin, een fijn huis een praktische veilige auto en eten op tafel. Dat is waarom ik doe, wat ik doe. Een tijdje geleden kreeg ik een opmerking: 'Je bent TE ambitieus.' Ik stond perplex. Ga je thuis zitten met een uitkering dan lopen ze er allemaal schande over te praten en als je te ambitieus bent kan het ook een probleem worden? Te ambitieus,... onderweg in de auto zit ik over de weg heen te staren. Ik ben te ambitieus... zeg ik tegen mezelf. Ik werk ergens alsof het om mijn eigen portemonnee gaat. Zuinig, efficiënt, oplettend, netjes houden van kantoor en andere ruimtes waar je komt. Ik heb me altijd ambassadeur gevoeld van bedrijven en werkgevers waarvoor ik gewerkt heb. Ik heb altijd in mijn achterhoofd gehouden, wat als ik zelf ooit werkgever wordt of de vrouw van iemand met een bedrijf (en er allebei een of meerdere hebben). Karma is a bitch. Dus alles wat ik altijd gedaan heb is gewerkt, geleerd en opnieuw. ...Maar TE ambitieus?... 

Ik kan er niets aan doen, maar hier ga ik komende tijd vaker met mensen over praten want ik ben benieuwd wat TE ambitieus is... ik ben TE ambitieus voor sommige banen, TE ambitieus in mijn eigen bedrijf, TE ambitieus ook in mijn kinderwens? TE ambitieus in het bouwen van mijn leven. Vind het heftig hoor om te horen, hoe kun je iemand die voor 200% naar kunnen inzet nou vertellen dat diegene TE ambitieus is...? Is dat een kortzichtige opmerking dan of weten ze gewoon helemaal niet waar ik dan vandaan kom? Ik weet hoe het is om jaren met een lege koelkast te leven en in shirtjes van Chinese webshops en spijkerbroeken van Marktplaats moet overleven. Want dat heet gewoon overleven,... terwijl je je leven probeert te bouwen. Terwijl je alleen opnieuw begint omdat je niets opgebouwd hebt in de tijd van je relatie. Je van nul af zelf alles moet opbouwen, en vervolgens drie jaar later door een shock te eerlijk bent met je Belasting aangifte (en dan bedoel ik daarmee dat je afschrijvingen etc. vergeet omdat je zo in de ban bent van paniek en angst) en zesduizend euro huurtoeslag terug moet betalen omdat je inkomen paar honderd euro hoger uitvalt dan de bovengrens voor toeslagen. En dat terwijl je een hele tijd een minder inkomen kreeg vanuit je baan, omdat je toen op die manier voor een opleiding en het opdoen van ervaring betaalde. Ik ben niet TE ambitieus, ik ben mezelf en een doorbijter. Niet bang om een tandje bij te zetten en te leren. Te leren van fouten, op te staan en door te gaan met bouwen. Niet omdat ik TE ambitieus ben.. nee helemaal niet, maar omdat ik weet dat ik het kan. Naast mijn kinderwens en de droom voor een lieve papa voor mijn kindjes heb ik ook altijd nog grote liefde voor dieren. Ik ben zo nu en dan ook sponsor geworden naast goede doelen voor kinderen wereldwijd, nu ook voor dieren die die ondersteuning zo nu en dan nodig hebben. En als je dat doet wil dat niet zeggen dat je iedere keer grote bedragen over moet boeken (of je moet het kunnen missen), maar kleine beetjes helpen ook. Dit fonds heb ik ontdekt, en zoals mensen weten die dichtbij mij staan weten ze dat ik van jongs af aan helemaal gek ben op (grote) katachtige. Ik ben op jonge leeftijd (lees: drie / vier jaar) toen ik nog op een boerderij woonde, opgegroeid als kattenmoeder van wel acht poezen. Die gaf ik allemaal slaapplekjes die ik zelf voor ze bouwde. En later ging ik door boeken tijgers en leeuwen ontdekken. Een grote liefde voor deze knuffelachtige dieren, en daarom kon ik mezelf niet weerhouden een bedrag wat ik kon missen te doneren. Ik ben echt gek op dieren, en zou het liefst ook voor mijn kat een vriendje erbij willen thuis. Een poes erbij of een hond. Voor mij zelf vind ik dat ik met nog een kat een groter huis zou moeten hebben. En voor een hond moet ik meer thuis zijn. Als het een hond wordt dan wordt een dobermann, want dan wil ik ook een hond die waakt. En als ik er in de winter buiten mee ga wandelen dat ik me veilig voel met die hond om me heen. Dobermannen zijn goede wakers en goede gezinshonden. Heel sensitief. En omdat ik ze er schoon en verzorgd uit vind zien is het ook echt een hond die bij mij past. Een elegante verzorgde hond, waakzaam en gevaarlijk als het moet. Ik denk dat ik daar heel erg blij van zou worden, en zeker bij het moederschap om extra ogen en oren te hebben. Ik wil voor mezelf het liefst alle kansen pakken om het mezelf zo comfortabel en veilig mogelijk te maken. En een goede hond is daarin zeker een goede bijdrage. Kost wel wat energie, want dobermanns leren anders dan de meeste honden, maar dan heb je ook wat. En omdat ze op hun manier leren, passen ze wellicht ook heel goed bij iemand als ik. Daarover kan ik later meer vertellen. Met de moestuin gaat het deze zomer een stuk beter, ik verbouw boontjes, edamame boontjes, cherry tomaten, roma tomaten, boerenkool, aardbeien, vijgen, druiven en bijna alle kruiden die er zijn. Boven verwachting geeft me dit ontzettend veel ontspanning en vind ik het heerlijk om s'avonds met mijn sproeier een rondje door de tuin te maken, en te checken of er al wat nieuws gerijpt is. Het mooie aan een moestuin is dat het iedere dag wat nieuws geeft om naar uit te kijken, ontwikkelingen van groentes en fruit die groeien in je eigen tuin. De zelfredzaamheid omdat je cherry tomaatjes meeneemt naar je werk die je zelf geteelt hebt. Met je handen in de aarde en bezig zijn met je eigen gewassen geeft gewoon heel veel natuurlijke energie. Naast het feit dat mijn blik op de toekomst en dan met name het uitzicht op moederschap heel onzeker gemaakt wordt door gebrek aan een vader op dit moment, en of een betaalde anonieme donor, geeft moestuinen me iedere dag geluksmomentjes met dingen die ik zelf gecreëerd heb. Even als mijn kunst. En ook hierin ben ik ook weer gewoon hartstikke... ambitieus... 

​

​Vloggen en social media

Voor mijn creaties, de bewuste keus om te vloggen over mijn reis als wensmoeder en andere aan mijn eenmanszaak gerelateerde zaken gebruik ik natuurlijk internet als een van mijn grootste uithangborden. Zo is mijn werk als fotograaf uiteindelijk ook hard gegroeid, want hoe kun je als fotograaf je werk nou beter presenteren door je foto's die je aan mensen mag laten zien. Mijn werk is op veel plekken te zien, zo heb ik mijn website totaal benut door op vele pagina's te laten zien wat ik doe. Heb ik leuke plekjes gecreëerd voor mijn recepten die men kan downloaden, schrijf ik mijn blogs, op ander presenteer ik mijn creaties in foto's schilderijen boeken en muziek. Heel divers, maar allemaal leuk om te doen. Dingen waar ik nooit mee hoef te stoppen om te doen, omdat ik ze thuis kan blijven doen met kinderen en zelfs tot in d'n treuren van mijn pensioen. En zoals ik altijd zeg, wat ik vroeger bij mijn ouders op mijn eigen kamertje deed, draag ik nu uit en presenteer ik nu aan de wereld. Mijn eigen YouTube kanaal wat uitpuilt van de vlogs, muziek en alle andere bezigheden. Instagram, Facebook, Tiktok, Snapchat. En soms kleine stukjes privé. Ik ben vanaf het begin dat ik voor mezelf ging werken gewend om mijn eigen content te maken, mijn eigen website te bouwen. Zelf uit te vinden waar ik het moest plaatsen en hoe. Wanneer je kunst maakt, wat visueel is of met muziek hoorbaar moet zijn, zijn er tegenwoordig gelukkig genoeg platformen om jezelf te presenteren. Daarom is het voor mij als ondernemer naast mijn banen ook niet zo moeilijk om aan mijn uren te komen als ondernemer. Ik maak mijn eigen content, houd mijn eigen website bij. Schrijf mijn eigen teksten. Edit mijn eigen reels, verhalen en vlogs. En tussendoor heb ik nog gewoon tijd om te relaxen, te eten en te slapen. Als ik even terug blik naar 2015, het jaar waarin mijn eigen eenmanszaak begon te vormen dan is die tijd in razend tempo voorbij gegaan. De eerste foto's die ik maakte waren van bekenden. Als beginnend fotograaf met mensen om je heen die beginnen met kinderen, gaan trouwen was dat voor mij echt een perfecte start destijds. Dat ging van mond op mond tot je er echt een prijs aan kunt gaan hangen als ondernemer en jezelf in kunt schrijven. Toen ik na enkele fotoshoots gevraagd werd voor mijn eerste bruiloft en kort daarop voor de volgende wist ik voldoende. Hierin kon ik mezelf gaan ontwikkelen. Ik had eindelijk een eigen ding waarin ik kon gaan groeien. Gaandeweg leer je ook gewoon heel veel, als je dacht dat je mensenkennis hebt dan begin gerust voor jezelf want, je leert nog meer. Je leert voor wie je een gunfactor hebt, je leert wie de afpingelaars zijn, je hebt mensen die je minder leken te mogen maar je toch gunnen, je hebt uitprobeerders, mensen die klagen, perfectionisten op zichzelf, de mensen die ook fotograaf zijn, de laat betalers. Je komt van alles tegen, en alles wat je doet is je reclame. Dus hoe je die mensen ook gaat behandelen, jouw acties zijn jouw reclame als ondernemer. En zo leer je jezelf kennen, verbeteren, je bedrijf, je algemene voorwaarden en je acties scherper af te stellen. Soms denk je dat je duidelijk bent in je communicatie, maar dan blijkt het nog duidelijker te moeten. En soms vergeten mensen dat je met techniek werkt en dat je je de hele fotoshoot in het zweet gewerkt hebt, en er technisch dus iets kan gebeuren. Als tijdens een feest de bliksem inslaat en de muziek valt uit wordt de DJ ook gewoon betaald. En daarmee bedoel ik niet dat als mijn camera niet werkt op de plek van locatie dat ik dan toch gewoon mijn prijs reken, maar ik heb wel mijn algemene voorwaarden aangepast om mezelf te beschermen. Logisch ook. Ik heb ooit een bruiloft gefotografeerd en er een paar honderd euro zelf bij moeten leggen. Gewoon omdat ik het lastig vond om uit die situatie slechtere reclame te krijgen voor mijn bedrijf. Ik vond dat lastig, en dat is natuurlijk als je nog maar een paar jaar voor jezelf werkt logisch. Als ik daar nu op terug kijk dan denk ik jeetje, ik had ook een bos bloemen kunnen sturen dan was ik er makkelijker vanaf gekomen dan al die capriolen uit te halen. En dat zijn leermomenten, soms is zelfs meer dan je best doen in zulke situaties niet meer goed genoeg. Dan moet je het gewoon correct afhandelen, en weer positief met een nieuwe opdracht verder. Mijn klanten zijn ook mijn klanten omdat ze weten dat ik dat stapje extra zet, die twee bestanden extra ook mee stuur, omdat ik ze te mooi vind om te verwijderen. Dat is mijn kracht in mijn bedrijf, en dat is wat je vooruit beweegt, die blije reacties. Mensen die na tien jaar nog over foto's aan de muur beginnen waar ze nog altijd superblij mee zijn. En daar doe je die pas extra voor. De laatste jaren ben ik naast mijn werkzaamheden ook mijn volgers aan het spammen met mijn vlogs over mijn fertiliteit traject. Een bewuste keus vanuit mijzelf om dit op die manier vast te leggen. Dit komt vanuit een periode waarin ik er helemaal alleen voor stond. Door te vloggen kon ik even reflecteren naar mezelf waar ik middenin zat. Ik kon familie op afstand die het wel wilde volgen op de hoogte houden. En mocht ik zwanger worden dan kon ik het ook terug laten zien aan het kind of de kinderen zelf. Naar mate mijn bereik groeide, reacties en vragen die ik kreeg van andere vrouwen realiseerde ik me dat ik eigenlijk ook een soort platform aan het bouwen was voor bewustwording van het alleenstaand moederschap met donor. Dingen die je niet weet wanneer je jonger bent en nog bezig bent met het vinden van de juiste partner. En waar je ineens tegenaan loopt als die biologische klok zo hard rammelt dat je die lokroep van die vrijgezelle mannen amper meer hoort. Weinig vrouwen die weten hoe een dergelijk traject in elkaar zit, waar je rekening mee moet houden. Toen ik begon keek ik online en ik zag een paar korte vlogs van een dame die er op dezelfde manier ingestapt was als ik. Ook betaalde donorrietjes, behandeling op behandeling en niet zwanger. Ik had dat eens zitten bekijken en ik bedacht me dat het allemaal zo oppervlakkig verteld wordt altijd. Ja zaadjes ingekocht, behandeling dan en dan, test.. niet gelukt. Maar er is veel meer, of ben ik nou raar. Bij mij stond heel mijn kop overhoop, ook uit frustratie omdat als ik geweten had dat ik dat moest neerleggen om simpelweg moeder te worden... ja dan had ik wat dingen anders gedaan in mijn leven. Ik dacht altijd dat je voor vijftienhonderd euro een heel eind kwam om alleenstaande moeder te worden. Dat je daar bij wijze van tien rietjes voor kocht. Nee... voor dat bedrag heb je er misschien eentje zonder de honderdenvijftig euro verzendkosten. En één rietje is één behandeling, wanneer je als vrouw een man hebt en het kan op natuurlijke wijze dan vrij je om de dag rond de eisprong. Wanneer je zwanger wilt worden met een donor doormiddel van IUI krijg jij de opdracht met LH-testen je piek te zoeken tijdens je ovulatie, bel je het ziekenhuis en kun je de volgende dag, ja lees goed... de opvolgende dag terecht. En dat is ook binnen de ovulatie, maar die spuit met de inhoud van dat rietje. Dan spuiten ze één keer in. Vijf minuten werk; liggen, benen open, eendenbek, check rietje, aansluiten op spuit en katheter, inbrengen en klaar. Met je vent beleef je er als je geluk hebt en een beetje getraind hebt anderhalf uur plezier met een happy end. En in het ziekenhuis lig je je blind te staren op een systeemplafond en TL lampen. Klein prikje door je baarmoeder mond, voelt er bijna niks van. Ik reed de eerste keer naar huis en ik dacht ja,.. dat is ook in een wip gebeurd. Het is... klinisch. Denk dat dat het juiste woord is. Ik heb ook even aan het idee moeten wennen dat ik daar dus zwanger van kon worden. Thuis had ik de foto uitgeprint staan van de donor als kind, naast mezelf als kind om aan het idee te wennen. En hoelanger ik naar hem keek, hoe meer herkenning ik zocht. Hij had iets weg van een bekende atleet, meer zeg ik niet. En ik denk dat me dat achteraf gerust gesteld heeft. Mijn behandelingen hebben mij ook opnieuw kennis leren maken met mijn trauma's. En zoals ik ook aangegeven heb aan het ziekenhuis, welke beide weten dat ik mijn reis vastleg in vlogs, neem ik geen blad voor de mond. Vertel ik eerlijk hoe dat het gegaan is, hoe het voelt en door wat ik allemaal heen ga. De struggles eigenlijk gewoon van een single vrouw die jarenlang celibaat geleefd heeft, trouw gezworen heeft aan haar eigen lijf, in 2022 voor het laatst een knuffel gehad heeft die langer dan vijf seconden duurde en die haar mond open doet en strijd voor zichzelf en andere vrouwen met dezelfde wens als haar. Afgelopen jaar schreef ik namelijk een brief naar het Ministerie voor bewustwording van de processen omtrent het alleenstaand moederschap. Dat het goed geregeld is, en veilig geregeld, maar dat je tegenwoordig wel een hypotheek af moet sluiten om donorzaad te kunnen kopen via de spermabanken. En dat ik kan werken, want ik ben gezond. Soms een beetje moe, maar ik kan het. Hoe zit het dan met vrouwen die bijvoorbeeld die energie, of die gezondheid niet hebben maar wel die oersterke wens. En dat iets wat de natuur is, voortplanting... een commercieel goed is geworden. Ik kan mezelf niet in de spiegel aankijken later, als ik dit niet allemaal geprobeerd heb om moederschap te bereiken. Daar gaat het mij om. En er zijn ook andere wegen om donors te zoeken, gratis. Via sites. Om mijn kinderen op die manier te verwekken en ze het geluk van de wereld te gunnen hun vader te mogen leren kennen heb ik mezelf met goede moed opnieuw ingeschreven, eind 2025. Eenmaal als wensmoeder mezelf geadverteerd te hebben, kreeg ik veel mails binnen van mannen die wilde doneren. Sommige geheimzinnig, sommige stuurde er vrolijk foto's van hun klaarkomende paddenstoel, andere voldeden niet aan mijn eisen en bleven mailen met verhalen over donaties bij andere vrouwen. Er zitten dus mannen op zulke sites die eigenlijk niet willen doneren maar het gewoon spannend vinden. En smeerlappen die foto's van hun geslachtsdelen gaan sturen met vieze praatjes (dat heeft ie geweten ook..) en mannen die volleerd donateur zijn geworden door de jaren heen en die daar met geuren en kleuren over vertellen. Het is voor sites, het harde werk van die beheerders gewoon een schande hoe sommige mannen zich daar gedragen. Ik schaam mezelf daar gewoon echt diep voor. Vrouwen komen daar omdat iedere maand voor hun telt, iedere ovulatie, het is spannend en je hoopt van iemand op aan te kunnen. En ook dat diegene discreet is. Andere vrouwen hoeven echt niet te weten hoe je Greta zwanger maakt. Het is in feite al lastig genoeg en ik realiseerde me ook dat ik nog beter een datingsprofiel aan kon maken met de boodschap erbij dat ik aan het oriënteren ben om moeder te worden, dan dat ik nog meer tijd moest besteden aan dergelijke reacties op mijn advertentie. Ik beschrijf hier met niet al teveel woorden hoe ik een paar maanden geprobeerd heb om daar serieus iemand te vinden. Gewoonweg omdat ik dacht dat ik daarmee het allerbeste zou doen voor mijn toekomstige kinderen. En dan wordt er gewoon opnieuw van mij gevraagd om hartstikke boos te moeten worden, omdat ik vraag om een man met een donkerder uiterlijk, vervolgens een witte paddenstoel toegestuurd krijg op de mail en iemand die helemaal vol zit van zichzelf als donor om vervolgens alles tot in details weer aan mij te vertellen over de mail. Maar goed, ik blijf netjes. Ik heb netjes verteld dat jullie heel egoïstisch zijn en kostbare tijd van vrouwen lopen te verdoen op sites waar gevraagd wordt om serieuze reacties. Vrouwen zoeken daar (niet alleen daar) iemand waar ze van op aan kunnen. Maar goed, waarschijnlijk ben ik naast ambitieus ook... serieus. 

​

Daarom is het helemaal niet zo verkeerd dat ik erover schrijf en vlog. Want nou weten we tenminste ook hoe het eraan toe gaat. En met die reden gaan vrouwen zoals ik dan weer naar een spermabank. Met gespaard geld, of een financiering. Want als je ervoor betaald dan kun je er wel van op aan.. dat is hoe het dan moet tegenwoordig bijvoorbeeld. Daarom bedacht ik me dat ze vanuit klinieken ook apps zouden kunnen bouwen voor donors en wensmoeders. Donors die niet perse anoniem hoeven te zijn zouden dan een profiel aan kunnen maken, en wensmoeders kunnen dan swipen net als bij datingapps. Iets wat ik dan wel een beetje jammer vind, is dat je van zulke dingen dan ook onbedoeld een trend gaat maken. En de grote vraag is, is dat dan wat ze willen? Door dat vrouwen op zulke platformen zo verveelt worden, zitten er misschien wel over zoveel jaar een hoop bij die alleen nog maar donor kunnen spelen, omdat er dergelijke apps zouden kunnen komen. Meteen een gezicht erbij... 

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​