10 years single

Het is gewoon nodig om ook voor jezelf te kiezen

Ik stond naast de kant van het water te staren in het diepe zwart. De wind door mijn haar. Ik had snel even wat aangetrokken en ben de hotelkamer uitgesneakt. Een gevoel van weg willen op de plek waar ik was bleef maar aan mij trekken. Aan alles voelde ik dat ik zoveel meer wilde, en mezelf wilde ontwikkelen, maar dat ik me in alles afgeremd voelde. Eerlijk en kort, ik voelde me diepongelukkig op het moment waar ik was in mijn leven. Het doet pijn als je niet uit de verf komt, de relatie, toewijding en motivatie er niet is. Maar ik ben ook niet perfect. Het is alleen dat je soms niet samen de juiste energie in elkaar naar boven brengt, daar kunnen beide partijen weinig aan veranderen of doen. Dan is het zoals het is. Mijn creatieve geest werd uitgeput en zoals heel mijn leven al wetende had ik haar wel nodig. Ik mocht dat niet van me af laten nemen, omdat ik van kleins af aan niets anders gedaan heb dan me op creativiteit te richten. Was het niet in tekenen en of knutselen, dan wel in muziek, schrijven en dansen. Uit het diepe zwart in te verte rollen golven richting het strand. Ik moet het nu gaan doen, nu heb ik nog jaren voor me. Heb mijn best gedaan om er iets van te maken, dus ik kan het met een goed gevoel afsluiten voor alle energie die ik erin heb willen steken. En ik kan mijn eigen toekomst met beide handen aangrijpen. Kom op, zeg ik tegen mezelf je bent pas 26. 

​

Een maand later lig ik in een eenpersoonsbed bij mijn ouders op een kleine kamertje. Het was een opluchting toen ik mijn spulletjes gepakt had en weer richting het dorp vertrok waar ik opgegroeid ben. Maar nu,... nu moest ik plannen gaan maken. Alleen. En dat was ergens ook weer immens spannend. In mijn toekomstbeeld wat ik als kleine meid had verdiende ik mijn geld als ik later groot was met mijn creativiteit en had ik waarschijnlijk op mijn 26e al kinderen. Het is nooit te laat, dus dat is al een voornemen wat ik nooit aan me voorbij zou laten schieten. Misschien moet ik nu eerst maar even investeren in mezelf. Voor een betere toekomst, betere verbindingen, dat alles is ook een basis voor als je moeder wordt. Plus hoe leuk is het als ik zoveel mogelijk thuis kan werken als er kinderen zijn. Dat is toch fijn. En een man? Ja dat kan gezellig zijn denk daar niet zoveel over na omdat ik al jaren alles alleen regel, maar ik wil ook graag zelf werken en verdienen. Ik ben een waterman en dat geeft mij een gevoel van vrijheid. Vrijheid omdat ik geen vrouw ben die met haar handje open gaat staan voor huishoudgeld of kleedgeld. Nee ik wil trots zijn op dat ik kan kopen met eigen geld waarvoor ik gewerkt heb. Afhankelijk geeft mij teveel een gevoel dat ik moest luisteren, en ik ben nou eenmaal heel eigenwijs en heb een duidelijke eigen wil die ik graag laat horen en zien. 

​

Ik genoot volop van mijn eerste huis. Een appartement boven een autobedrijf wat ik helemaal ingericht had als een vrouwenhuis. Gekleurd, ik kon er mee doen wat ik wilde. Het voelde soms een beetje als een soort bewoond atelier met systeemplafond. Maar goed, iedere ondernemer moet ergens beginnen. Ik maakte van niets, iets en dat was steeds meer een thuis. Er was een periode aangebroken in mijn leven waarin ik mezelf als jonge vrouw kon uitdagen, ontwikkelen, mezelf leren kennen en verbindingen te zoeken. Mij eigen smaken ontwikkelen, mijn eigen recepten, boodschappen en voeding. Maar ook... in mensen. En dat laatste heeft me heel erg verbaasd, ik ben er eigenlijk achter gekomen dat mijn manier van leven en pleasen daarvoor me niet bij de mensen bracht waar ik me echt werkelijk bij thuis voelde. Opgegroeid in een klein dorp waar je eerst op straat hing tot je de kroeg in mocht en zo leerde bijna iedereen een partner kennen. Voor mij leek dat niet te werken, en hoe meer ik terug kwam bij mezelf wist ik ook waarom. Het klinkt misschien apart maar het alleen gaan wonen leert je echt beter naar jezelf kijken. Je leert jezelf zo veel beter kennen. Mijn muziek verzameling werd steeds uitgebreider en ik nam ook de tijd om te investeren in mijn eigen interesses en kennis. Op deze manier voor mezelf zorgen, activeerde meer zintuigen en voelsprieten dan ik ooit had durven denken. Mijn interesses, smaak in kleding en hobby's die ik als tienjarig meisje op mijn oosters gekleurde slaapkamer uitoefende kwamen langzaamaan weer meer een rol spelen in mijn leven. Het tekenen van vrouwenportretten, maken van muziek, schrijven van verhalen en lyrics en  fotograferen. Naast mijn ontwikkelingen, werd ik ook geconfronteerd met pijn. Een soort zielenpijn, omdat ik doordat ik erg onzeker gemaakt ben mezelf tekort gedaan had. Niet alleen in het meer naar buiten brengen van mijn creativiteit, maar ook in relaties en verbinding. Ik denk dat ik altijd al heel sterk de behoefte gehad heb om een babypapa te vinden, maar niet begreep waarom dit niet wilde lukken. Vaak waren het onzekerheden van beide kanten waarom het niet werkte zoals het zou moeten, en ik droeg geheimen van trauma's met mij mee die ik niet kon vertellen. Ik had ze zo ver weggeduwd dat ik het meer als obstakels zag dan dat het goed zou doen voor mijn relatie. Ik gaf daarom mezelf de schuld, iedere keer opnieuw als ik een relatie niet kon laten slagen. Had uitstelgedrag met het definitief beëindigen ook van zo'n relatie, terwijl ik misschien na een half jaar al wist dat het hem niet was. Vast pijnlijk om te lezen,  maar eerlijk is eerlijk. Mijn eigen ik was zo een genegeerd, aangerand jonge meid, ik heb er jaren over gedaan om haar uit de slijk te krijgen. Mijn eigen huis voelde als een basis, een plek waar ik me terug kon trekken en altijd naar toe kon vluchten. 

​

Na enkele maanden kreeg ik via via een naam door van een praktijk. Een praktijk in persoonlijke coaching, verder weg dus geen verbanden of ons kent ons verhaal. Ik besloot contact op te nemen en in plaats van een groep sessie een persoonlijke reeks afspraken te gaan maken. Ik wilde aan mezelf gaan werken. Mijn communicatie verbeteren, mijn grenzen en mezelf minder afhankelijk maken van een eventuele toekomstige partner. Mijn valkuil was het pleasen omdat ik zo graag dat plaatje met huisje, boompje, beestje voor me zag. Zo erg dat ik mezelf compleet vergat. Uiteindelijk zou ik toch in die trut weer veranderen die het afkeurt dat ze drinken, veel uit willen en noem maar op. Dus waarom laat ik die trut niet gewoon altijd zien dan? En val ik wel echt op de types waar ik aan ben blijven plakken? Hoe ging dat datingspatroon? Ik wilde het graag anders aanpakken, zorgvuldiger met mijn ogen op de toekomst gericht. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn kinderen. Ik wil gewoon dat mijn kinderen een blije papa en mama zien, En dat als ik de kinderen op bed leg dat ik niet kan wachten op naar beneden te gaan om bij de papa op de bank te kruipen. Het is altijd werken, maar ja je moet wel zorgen dat je bij de juiste solliciteert. 

​

Naast dat ik mijn persoonlijke ontwikkelingstraject had lopen, merkte ik in mijn privé leven dat er steeds meer begon te veranderen. When you change, also your circle will change. Sommige kwamen minder, andere begonnen heel erg te trekken omdat ze me miste bij sommige gelegenheden waar ik weg bleef. Andere waren weer heel erg geïnteresseerd die ik anders weer minder zag. Voor mij... ja ik was natuurlijk ook zoekende. Zoekende en aan het ondervinden. Mannen die ik ontmoette waren ook weer ouder, soms hadden ze al kinderen. Ik moest gewoon even schakelen bij alles wat er gebeurde. Iets waar ik helemaal niet bij stil had gestaan is dat ik natuurlijk op een leeftijd was gekomen dat ik mannen tegen kan komen met kinderen. Dat benauwde me wel. En niet omdat ik het benauwd krijg van andere mensen hun kinderen, maar omdat ik zelf graag heel veel kinderen wil van mezelf. Dus het benauwd mij dat het mijn wens in de weg kan staan. Dat voelt voor mij heel lastig. En dan voel ik pijn en verdriet, omdat ik weet dat ik die wens nooit aan me voorbij zal laten schieten. Voor niemand. In date-wereld, vrouwen. Niemand die daar naar vraagt, daar ben ik in deze jaren dus achter gekomen, Dus ben zelf duidelijk daarin als jij het belangrijk vind dat jouw kinderwens onderdeel wordt van het samenzijn met die man. Wat ook bijzonder is dat me een paar keer gebeurd is dat er gelogen is over hun vrijgezel zijn. Iets waar ik me niet voor hoef te schamen, maar jongens toch wat moeten jullie je schamen. Een vrouw van dertig plus wil toch helemaal niet verrast worden met mannen die liegen of net doen dat ze single zijn. Daar zijn gewoon websites voor, niet zo spannend misschien maar wel beter dan ontploffende vrouwen van dertig plus die je leven op kop zetten. Het leuke wel aan deze hele periode is dat ik heel veel ervaring heb opgedaan over wat ik aantrekkelijk vind, wat ik leuk vind aan een man. Zo vind ik een donker uiterlijk heel aantrekkelijk en voor mij ook heel comfortabel ook. Donker haar, en een bril. Ik vind mannen met een bril ongelooflijk sexy in combinatie met een donkerder uiterlijk. Verder kijk ik naar handen en armen. Handen of ik ze verzorgd vind en ze me aan mogen raken. Armen of ik ze sterk vind als ze me vast houden. Een nette verzorgde en strak geknipte haarlijn, ook in de nek! Vind het heel onverzorgd eruit zien als dat niet netjes is bijgewerkt. En schone oren. Als een man dat qua uiterlijk op orde heeft dan weet ik dat het goed zit en hij ook goed voor zichzelf zorgt. Hoe ik daar naar kijk verteld mij dat een stukje persoonlijkheid. Verder let ik natuurlijk ook op zijn karakter en ga ik natuurlijk ook niet alles verklappen. Ik vind het heel belangrijk dat iemand sociaal is, en mogelijkheden ziet om het beste in zichzelf en andere naar boven te halen. Dat is een van de aantrekkelijkste eigenschappen die een man kan hebben. Zorgzaamheid, familiemens en een doel in zijn leven. Kansen benut om zijn familie goed mee te onderhouden en samen te bouwen. 

​

En misschien kijk ik te nauw.. zullen mensen dat vinden. Maar ik vind van niet. Het is belangrijk eigen belangen en eisen te hebben in iemand waarmee je jaren van je leven door kunt gaan brengen. Een partner is een meest bepalende factor in je leven en zeker als dit om een partner gaat met wie je een leven gaat opbouwen. Het trouwen, kinderen en samen werken en bouwen voor een eigen familie. Die keus maak je een keer en als daar kinderen aan verbonden worden zal dit jouw hele leven een grote leidraad zijn. Belangrijk om daar bewust van te zijn, en zeker als je de kans daarvoor hebt. Hoe ouder je wordt hoe lastiger dat kan worden. Zeker omdat je of mannen tegenkomt die al langer alleen zijn, hun carrière voorrang hebben gegeven en dus zullen moeten wennen aan een partner die ook een mening heeft. Iemand waarmee je nog alle ruimte en tijd hebt plannen te maken, waarmee alles in overleg ingericht kan worden. En of je komt iemand tegen met een gebroken gezin, die de kinderen om de week heeft en waar je als vrouw hun leven in komt met nog eigen levenswensen. Iemand die al verantwoording af moet leggen naar een andere vrouw, ofwel de moeder van zijn kinderen. En terwijl ik dit schrijf en lees voel ik de dynamiek al helemaal veranderen, voor mij schreeuwt mij onderbuik op dat moment al: DENK aan mijn kinderen! Ik ben gewoon super eerlijk, en ik sluit niets zomaar uit maar dit is wel eerlijk hoe ik me daarbij voel.

Terwijl ik dit schrijf ben ik zevenendertig, en geloof me de laatste jaren slaan mijn eierstokken me bijna iedere maand knock-out. Het rammelt van alle kanten, geloof me onderschat dat van een vrouw met een kinderwens niet.. Vrouwen van 35+ in hetzelfde schuitje snappen mij. En ondanks dat ik al mijn weekenden thuis op een houtje kan gaan zitten bijten en donorrietjes met sperma in kan kopen. Heb ik ook nog altijd de hoop een leuke vent tegen te komen, want je zou hem zo maar treffen. En hij heeft een kinderwens, ja dan is dat toch gewoon kei hard BINGO!

​

Ik vond het leuk om vandaag mijn eerste juni '26 blog te delen met jullie, 

ik wens jullie een fijne dag en voor degene die dit nog lezen voor het slapen gaan; slaap lekker en tot de volgende maand!

-X-

____________________________________________________________________________________________

Ik viel altijd voor het potentiele en negeerde red flags

Misschien had ik als vrouw zulke grote toewijding naar de wens om moeder te worden dat ik soms mijn eigen belangen vergat. Ik negeerde redflags, die zeker wel aanwezig waren als ik nu terug kijk. Op een of andere manier droeg ik een heel liefdevol huiselijk verlangen bij me om mijn kinderwens te gaan realiseren, en probeerde ik ook dat de leiding te geven bij het vinden van een partner. Dus in feite zag ik er potentie in, omdat ik mijzelf zo nadrukkelijk voelde, die liefde die ik wilde en kon geven. Maar daardoor de partner minder goed kon peilen. Blijkbaar heb ik gewoon een hyperfocus gehad op moeder worden. Het is de dynamiek die je gaat krijgen, ik liep altijd tien stappen vooruit. En dat valt niet mee als een man daarin niet kan, wil meebewegen. Dan trek je keer op keer aan een dood paard, terwijl je er alles aan wilt doen om er wat van te maken. Ik ging zeuren om bevestiging, maar eigenlijk wist ik dat ik die bevestiging al had. Er werd niets concreet gemaakt, er werden geen afspraken nagekomen. Tja.. hoe duidelijk kun je het hebben. Bij mij praatte mijn baarmoeder, mijn babynestje die staat te popelen om een baby te ontwikkelen, te verzorgen. In de jaren waarin ik voor het eerst alleen woon, op mezelf zonder dat ik me aan hoef te passen aan een ander. Zonder het gevoel te hebben te MOETEN voldoen aan de behoeftes van die ander. Zonder het gevoel dat ik moet werken voor mijn respect en waardering in een huis. Heb ik voor het eerst mijn patronen, gedachtes en gevoelens op een rijtje kunnen zetten. Ik ging op zoek naar een manier hoe ik mijn eigen gedragspatronen kon herkennen en mijn kansen op een equal voelende relatie te vergroten. Als ik soms terug kijk dan is het net alsof ik een paar kinderen op het rechte pad gezet heb in hun leven. Niets ten nadele of veroordelend, maar ik spreek in deze mijn gevoel uit. Hoe ik erop terug kijk. Anyway, ben ik nu in tien jaar tijd dus op zoveel dates geweest dat ik ze op een hand kan tellen. Eveneens als avondjes stappen. En ben ik dus een grote huismus die graag thuis bezig is met mijn creatieve bezigheden. De grote vraag is dus ben ik wel zo druk op zoek naar een man? Of is het probleem gewoon voor mij dat ik niet goed weet waar ik die tegen kan gaan komen? Ik ga werken, kom in de supermarkt, bij de drogist en ik ga naar huis. Zo zien mijn dagen er veelal uit. Soms neem ik mezelf mee uiteten, dof ik me op en dan heb ik een avondje weg. Een hiphop / rnb festivalletje eens in het jaar misschien. Een concert. Een dagje strand aan een watertje dichtbij of aan de Nederlandse kust. Ik drink niet dus ik kom mijn grote liefde niet tegen in een discotheek of kroeg, omdat ik het verschrikkelijk vind om onder dronken mensen te zijn. Heb daar ook een beetje een angst voor ontwikkeld. Als ik vroeger weg ging dan moest ik het zelf op een drinken zetten, omdat ik er anders niets aan vond. Tot ik op mezelf ging wonen en vrienden ging ontwijken die me altijd mee wilde loodsen op stap, ze vonden me saai als ik niet mee wilde. Maar ik ben niet saai, ik kies voor mezelf, voor dingen die ik diep van binnen wel heel leuk vind om te doen. Dat is het. En ik ben daarbij ook overtuigd dat ik met die levenstijl en kringen ook iemand ga vinden die beter bij me past. Het zijn simpelweg keuzes. Tuurlijk hoor ik ooit mensen zeggen dat ik veranderd ben, maar ik ben niet veranderd, mijn gevoel is meer gaan spreken. Duidelijker. En mensen die daarvan staan te kijken, hebben mij dus nooit werkelijk gekend en of de moeite gedaan om me echt te leren kennen. Ook daar zit verschil in. 

​

Hoe veilig ben je en voel je je als alleenstaande vrouw?

​

In Nederland zijn we bevoorrecht met een veilig land, goed geregeld qua maatregelen en hulplijnen. Buren die een oogje in het zeil houden, en toch ben ik als alleenstaande vrouw altijd waakzaam. Waarom? Omdat ik hele nare dingen mee heb gemaakt in mijn leven, omdat ik weet hoe mensen om kunnen slaan en je ineens anders kunnen behandelen dan dat je in eerste instantie verwacht had. Sterker nog, wat je eigenlijk ook mag verwachten. Niet alleen in het algemeen, maar ook toen ik in mijn dertiger jaren ging daten maakte ik ondanks dat ik er ook een leuke tijd van maakte vreemde dingen mee. Mannen die zich in bochten wrongen, foto's gingen sturen van hun huis wat compleet vrouw en kind loos was. En later dus bleek uit mijn sporenonderzoek vanwege wat opvallende gedragspatronen, dat hij getrouwd was op dat moment en zijn vrouw zwanger bleek van de tweede. Vreemde moves voor volwassen mannen, maar goed je hebt ze in alle soorten en maten natuurlijk. Soms zijn ze veertig en moeten ze nog volwassen worden, andere zijn vijfentwintig en die zijn al toe aan het stichten van een gezin. Kortom: Degene die er echt voor willen gaan, die doen het! Of dit een van de redenen is geweest dat ik er al jaren gewoonweg niet meer aan begonnen ben, weet ik niet. Ik ben niet zo snel onder de indruk van iemand, niet vanwege een eisenlijst maar omdat ik niet zo snel op mijn gemak ben met iemand. Nadat ik me bij de gebeurtenissen in 2019 dusdanig kwetsbaar heb gevoeld als vrouw alleen in een woning op een verlaten stuk industrieterrein, heb ik destijds besloten om mijn toekomstplannen. Gepaard met heel veel verdriet uit te stellen. Ik had geen andere keus, omdat mijn nervus vagus zo'n grote klap gehad had kon ik met niemand een vertrouwensband op bouwen. Noch met een partner, noch met een kind. Vijf jaar lang heb ik min of meer als een kluizenaar geleefd, en bestond mijn leven uit werk, eten en slapen. Als ik met mensen een fotoreportage ging doen midden in de natuur, voelde ik constant angst. Zo'n aanslag op je zenuwen zijn natuurlijk onmeetbaar, soms de impact ook niet in woorden uit te drukken. Mensen begrijpen je niet, je verliest dierbaren, je verliest vrienden en uiteindelijk kom je erachter dat iedereen te druk is om naar jou belevingen te luisteren. Je staat alleen. Echt alleen, mijn huur liep door, ik moest werken want met een hulplijn als een uitkering en WW kon ik niet rondkomen. Met zeventig procent salaris zou ik geen boodschappen meer kunnen doen, zo hoog zitten sommige mensen dus te huren tegenwoordig. Ik was iedere week bang om mijn baan te verliezen als ik niet goed genoeg mijn best zou kunnen doen. Iedere week opnieuw, als ik apart geroepen werd voor een gesprek gierde de zenuwen door mijn lijf omdat ik bang was dat mijn laatste maand in zou gaan. Door de stress en spanning buitenshuis kreeg ik last van concentratie problemen. Iedere beweging buiten, iedere blik die te lang staarde... ik stond de hele dag aan. Iedereen ging feesten, uit, naar festivals en ik kon de prikkels niet verdragen om onder een menigte te zijn. Leven in de flow heb ik voor jaren niet gekend, ik moest en zou alles controleren. Sloten, hangsloten om mijn deuren, ik deed er alles aan om mezelf s'nachts te beschermen en in elk geval te horen als er iemand binnen wilde komen. Ik wilde niet nog eens in zo'n grote angst en shock schieten.

Nu.. Jaren later heb ik voor mezelf werk en onderzoek gedaan om de ui te pellen. En laagje voor laagje, ook wilde ik ze liever niet meer zien kwam mijn verhaal en patroon steeds meer naar buiten. Door trauma heb ik bindingsangst en verlatingsangst opgelopen. In 2023 begon voor mij een periode dat ik er echt helemaal alleen voor stond. Ik had om en nabij geen contact met familie en of mensen die daarvoor vrienden waren. Voor iemand met dergelijke trauma gevoelens voelt dat echt als een dwangbuis. En zeker als je zo graag wilt bouwen en vooruit wilt. Rond mijn verjaardag begon ik met energetische massage therapie en NEI. Een combinatie van aanraking / los masseren met praten. Normaal was ik de persoon die graag massages uitdeelde, maar nu lag ik er zelf iedere twee weken. Doordat ik jaren niet mijn verhaal had kunnen delen, waren er in mijn lijf blokkades ontstaan. Iedere keer als mijn hartslag omhoog ging door bijvoorbeeld sporten of spanning werd ik ziek. Koortsaanvallen, overgeven en heel veel frustratie kwam er los en uit mij. Als ik het uit moet leggen, dan is het alsof je een tubetandpasta met zo'n tooltje helemaal leegperst tot het laatste beetje eruit komt. Alsof iets mij dwong te moeten gaan praten en alles eruit moest gooien. Dingen waar aan ik niet meer wilde denken, maar ik ontkwam er niet aan. Ik krijg flashbacks van mensen die aan mijn kleding trekken, mijn hoofd wat onder water geduwd wordt en glazen alcohol vermengd met alles wat smerig is wat bij me naar binnen gegooid wordt in mijn mond terwijl iemand met zijn hand mijn voorhoofd naar achter drukt. Zweten, machteloosheid, boosheid, verdriet, slap in mijn armen, benauwd... ik voel van alles. Het enige wat ik iedere keer opnieuw dacht is dat dit is mijn lijf, jullie zullen gestraft worden, karma is a bitch, daar ontkom je niet aan en mijn ziel is van mij. Het is een cocktail van emoties bij elkaar met alles wat je voelt. En dat is zoveel... ​Naast het feit dat ik zo hard wilde werken om weer wat beter in balans te komen, meer geluk uit mijn leven wilde halen, knokte ik daarnaast ook nog altijd voor mijn vruchtbaarheid. Mijn grootste angst was dat ik door die stress, mijn PCOS nog erger zou worden. Mijn kinderwens is ook mijn overlevingsmechanisme geweest al die jaren. Samen met mijn visie op de wereld, overtuiging van wie goed doet goed ontmoet en mijn creaties in muziek, schrijven en kunst die ik nog wilde gaan voltooien. Met het werken aan mezelf kon ik ook niet de energie van een ander gebruiken, en daarom besloot ik celibaat te blijven. Voor jaren, omdat energie altijd uitgewisseld wordt met mensen die je dichtbij laat komen. En ik mezelf even gespaard heb, het was gewoon even helemaal genoeg geweest ook. Het onderscheid tussen goed en slecht, het vlies daartussen was zo dun geworden voor mijn gevoel... Hoe kon ik als zo'n wrak aan iets nieuws beginnen? Ik liet het niet zien, make-up was mijn beste vriend in die tijd sowieso. Wallen tot op mijn schoenen, omdat ik met een oog open sliep. En dat terwijl als je iemand ooit gevraagd had in het verleden, is Lieke ooit bang? Dan had iedereen gezegd: "Lieke? Van d'n duvel nog niet."

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​